డా.సూర్యదేవర రామకృష్ణ
ప్రతి రోజూ ఉదయం కాఫీ కప్పుతో వార్తాపత్రికను తిరగేస్తున్నప్పుడు, ఆర్థిక పేజీల్లో కనిపించే సంఖ్యలు సగటు మధ్యతరగతి మనిషి గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తిస్తున్నాయి. ద్రవ్యోల్బణం 6 శాతం వద్ద స్థిరంగా ఉంది అని గణాంకాలు చెబుతుంటే, మార్కెట్కు వెళ్లిన గృహిణికి మాత్రం అది 20 శాతంగా కనిపిస్తోంది. అధికారిక లెక్కలకు సామాన్యుడి సంచికి మధ్య ఉన్న ఈ భారీ వ్యత్యాసమే నేటి మధ్యతరగతి ఎదుర్కొంటున్న అతిపెద్ద మౌన సంక్షోభం ప్రభుత్వాలు విడుదల చేసే వినియోగదారుల ధరల సూచీ ఒక సగటు బుట్టలోని వస్తువుల ధరలను లెక్కిస్తుంది. కానీ, ఒక మధ్య తరగతి కుటుంబం ప్రాధాన్యతలు వేరుగా ఉంటాయి. వారి బడ్జెట్లో సింహభాగం ఆక్రమించే విద్య, వైద్యం, నాణ్యమైన ఆహారం వంటి అంశాల్లో ధరల పెరుగుదల అధికారిక ద్రవ్యోల్బణం కంటే రెట్టింపు వేగంతో ఉంటోంది. హైదదాబాద్కు చెందిన సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ రమేష్ మాటల్లో చెప్పాలంటే నా వార్షిక ఇంక్రిమెంట్ శాతం. ఉంటే, నా పిల్లల స్కూల్ ఫీజుల పెరుగుదల 15 శాతం ఉంది. ఇంటి అద్దె, పెట్రోల్ ఖర్చులు సరేసరి. అంటే నేను సంపాదిస్తున్న ప్రతి రూపాయి విలువ కాలక్రమేణా తగ్గిపోతోంది. రమేష్ ఒక్కరే కాదు, దేశవ్యాప్తంగా కోట్ల మంది ఇదే పరిస్థితిని ఎదుర్కొంటున్నారు.
మధ్యతరగతికి ఉన్న ఏకైక ఆస్తి చదువు తమ పిల్లలు గొప్ప స్థాయికి వెళ్లాలని వారు చేసే పోరాటం వర్ణనాతీతం. కానీ నేడు విద్యా వ్యాపారీకరణ వల్ల అక్షరాలు అప్పులుగా మారుతున్నాయి. ప్రైవేట్ పాఠశాలల్లో ప్రతి ఏటా ఫీజులు 10-20 శాతం పెరుగుతున్నాయి. కేవలం ట్యూషన్ ఫీజు మాత్రమే కాకుండా రవాణా, పుస్తకాలు, యూనిఫాంలు, ఇతర యాక్టివిటీల పేరుతో తల్లిదండ్రుల జేబులకు చిల్లులు పడుతున్నాయి. ఇంజనీరింగ్, మెడిసిన్ లేదా విదేశీ విద్య అనేది ఇప్పుడు మధ్యతరగతికి అందని ద్రాక్షలా మారుతోంది. విద్యా రుణాలు తీసుకోవడం మినహా మరో మార్గం కనిపించడం లేదు. ఇది ఆ కుటుంబాల భవిష్యత్తు పొదుపును దారుణంగా దెబ్బతీస్తోంది. ఆరోగ్యమే మహాభాగ్యం అన్న సామెత పోయి, నేడు ఆరోగ్యమే ఒక పెనుభారంగా మారింది. ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులపై నమ్మకం లేక, ప్రైవేట్ ఆసుపత్రుల ఫీజులు భరించలేక మధ్యతరగతి నలిగిపోతోంది. శ్రీనివాస్ అనే వ్యక్తి తన అనుభవాన్ని పంచుకుంటూ, హెల్త్ ఇన్సూరెన్స్ ఉన్నా కూడా, ఓపీ ఖర్చులు, మందుల ధరలు, డయాగ్నస్టిక్ టెస్టులు జీతంలో సగాన్ని తినేస్తున్నాయి అని వాపోయారు. జీవనశైలి వ్యాధులు (డయాబెటిస్, బీపీ) పెరగడం వల్ల నెలవారీ మందుల ఖర్చు కూడా ఒక అదనపు ఈఎంఐలాగా మారింది. ఆహార ద్రవ్యోల్బణం నేరుగా గృహిణుల బడ్జెట్ను అస్తవ్యస్తం చేస్తోంది. పప్పులు, నూనెలు, కూరగాయల ధరలు నిలకడగా ఉండటం లేదు. పప్పు ధాన్యాల ధరలు కిలో 2180 దాటడం వల్ల సామాన్యుడి పళ్లెంలో ప్రోటీన్ శాతం తగ్గుతోంది. వర్షాలు పడినా, ఎండలు కాసినా కూరగాయల ధరలు పెరగడమే తప్ప తగ్గడం లేదు. టమాటా, ఉల్లిపాయల ధరలు ఎప్పుడు సెంచరీ దాటుతాయో తెలియని పరిస్థితి. దీనివల్ల మధ్యతరగతి కుటుంబాలు తమ పోషకాహార నాణ్యతను తగ్గించుకోవాల్సిన దుస్థితి ఏర్పడుతోంది. పండ్లు, డ్రై ఫ్రూట్స్ వంటివి ఇప్పుడు లగ్జరీ వస్తువుల జాబితాలోకి వెళ్ళిపోయాయి. ప్రధాన నగరాల్లో రియల్ ఎస్టేట్ ధరలు సామాన్యుడి ఊహకు అందనంత ఎత్తుకు చేరుకున్నాయి. ఐటీ కారిడార్లలో లేదా పట్టణ కేంద్రాల్లో అద్దెలు ప్రతి ఏటా 15-20 శాతం పెరుగుతున్నాయి. అనిల్ అనే ఉద్యోగి చెబుతున్నట్లు, జీతం పెరిగే లోపే ఇంటి ఓనర్ అద్దె పెంచుతున్నాడు. అద్దె కట్టడానికే సగం జీతంపోతే, ఇక సొంతిల్లు ఎప్పుడు కొంటాం ? గృహ రుణాలు తీసుకున్న వారికి రెపో రేట్ల పెరుగుదల వల్ల ఈఎంఐ కాలపరిమితి లేదా మొత్తం పెరుగుతోంది. దీనివల్ల పదేళ్లలో తీరాల్సిన అప్పు ఇరవై ఏళ్లయినా కరగడం లేదు. పెట్రోల్, డీజిల్ ధరలు కేవలం వాహనదారులకే కాదు, పరోక్షంగా ప్రతి వస్తువు రవాణా ఖర్చును పెంచుతున్నాయి. ప్రజా రవాణా వ్యవస్థలు కూడా ధరలను సవరించడంతో కార్యాలయాలకు వెళ్లే ఖర్చు పెరిగింది. దీనివల్ల మధ్యతరగతి వారు తమ వినోదాన్ని, సెలవులను త్యాగం చేస్తున్నారు. గతంలో ఏడాదికి ఒకసారి వెళ్లే టూర్లు, ఇప్పుడు రెండేళ్లకు లేదా మూడేళ్లకు ఒకసారికి పరిమితమయ్యాయి. భారతీయ మధ్య తరగతికి పొదుపు అనేది ఒక రక్షణ కవచం. కానీ పెరిగిన ఖర్చుల వల్ల ఇప్పుడు ఆ కవచం ముక్కలవుతోంది. బ్యాంకులో దాచుకున్న డబ్బుపై వచ్చే వడ్డీ కంటే వస్తువుల ధరల పెరుగుదల (ద్రవ్యోల్బణం) ఎక్కువగా ఉండటం వల్ల, డబ్బు విలువ కాలక్రమేణా తగ్గిపోతోంది. చాలా కుటుంబాలకు ఇప్పుడు ఆకస్మికంగా ఏదైనా ఆర్ధిక అవసరం వస్తే అప్పు చేయడం తప్ప మరో మార్గం లేదు. ఇది వారిని అప్పుల ఊబిలోకి నెట్టేస్తోంది. ఆర్థిక ఇబ్బందులు కేవలం జేబుకే పరిమితం కావు, అవి మనసుపై కూడా ప్రభావం చూపుతాయి. కుటుంబ సభ్యుల మధ్య ఆర్థిక కారణాల వల్ల విభేదాలు రావడం. పిల్లల అంచనాలను అందుకోలేకపోతున్నామనే అపరాధ భావం తల్లిదండ్రుల్లో పెరగడం. భవిష్యత్తు (రిటైర్మెంట్) పట్ల అనిశ్చితి వల్ల కలిగే ఆందోళన. ఇవన్నీ మధ్యతరగతి మనిషిని నిరంతరం ఒత్తిడికి గురిచేస్తున్నాయి. ఈ సంక్షోభం నుండి బయటపడటం కేవలం వ్యక్తుల వల్ల సాధ్యం కాదు, దీనికి వ్యవస్థాగత మార్పులు అవసరం. మధ్యతరగతి వారికి ఆదాయపు పన్ను పరిమితిని పెంచడమే కాకుండా, విద్యా, వైద్య ఖర్చులపై మరింత మినహాయింపులు ఇవ్వాలి. నిత్యావసర వస్తువుల కృత్రిమ కొరతను అరికట్టాలి. సరఫరా వ్యవస్థను బలోపేతం చేయాలి. ప్రభుత్వ పాఠశాలలు, ఆసుపత్రుల నాణ్యత పెంచితే, మధ్యతరగతి వారు ప్రైవేట్ సంస్థలకు వెచ్చించే వేల కోట్లు ఆదా అవుతాయి. వ్యక్తిగత జాగ్రత్తలు కేవలం సేవింగ్స్ అకౌంట్లలో కాకుండా, ద్రవ్యోల్బణాన్ని తట్టుకునే మ్యూచువల్ ఫండ్స్, ఈక్విటీ వంటి రంగాల్లో అవగాహనతో పెట్టుబడి పెట్టాలి. అవసరాలు మరియు కోరికల మధ్య స్పష్టమైన విభజన రేఖ ఉండాలి. అనవసరమైన షో ఆఫ్ ఖర్చులను తగ్గించుకోవాలి, మారుతున్న కాలానికి అనుగుణంగా కొత్త నైపుణ్యాలను నేర్చుకుని, పార్ట్టైమ్ లేదా ఫ్రీలాన్సింగ్ ద్వారా అదనపు ఆదాయ వనరులను వెతుక్కోవాలి. మధ్యతరగతి అనేది ఒక దేశానికి వెన్నెముక వంటిది. వారు పన్నులు కడతారు. ఆర్థిక వ్యవస్థను నడిపిస్తారు, క్రమశిక్షణతో కూడిన సమాజాన్ని నిర్మిస్తారు. అటువంటి వెన్నెముక ద్రవ్యోల్బణం అనే భారం కింద నలిగిపోవడం ఆరోగ్యకరమైన దేశానికి సంకేతం కాదు. ద్రవ్యోల్బణం అనేది కేవలం గణాంకాల్లోని శాతం కాదు అది ఒక తండ్రి పడుతున్న ఆవేదన, ఒక తల్లి చేస్తున్న పొదుపు పోరాటం, ఒక యువకుడి సగం మిగిలిన కల. ఈ మౌన సంక్షోభాన్ని గుర్తించి, తగిన చర్యలు తీసుకోకపోతే, దేశ ఆర్థిక సామాజిక సమతుల్యత దెబ్బతినే ప్రమాదం ఉంది. మధ్యతరగతి చిరునవ్వు చెక్కుచెదరకుండా చూడటం సమాజం, ప్రభుత్వం యొక్క ఉమ్మడి బాధ్యత.
సెల్ : 9490754169
